چنان بادغم بر دل ما وزید            که گویا خزان پیش از او می دوید

شبی سرد وتاریک شد تجربه           که هجری به هجران ما شد مزید

خلاصه زاجداد نیکو نهاد                  چو عنقا ز بام فلک پر کشید

به عصر دوشنبه چنین ثلمه ای          نود بود وشش سال شمسی رسید

گذشت هفت روز چو از فرودین            که بشنید زآن سوی عالم نوید

بسا داشت قرآن وذکر دعا                 تو گویی ملَک در بشر شد پدید

از او"راضی"آموخت درس ادب                که در مکتبش صوت قرآن شنید

در ساعت چهار عصر روز دوشنبه96/1/7هجری شمسی برابر با بیست هشت ماه جمادی الثانی سال 1438 هجری قمری روح مرحومه مغفوره حاجیه کنیز بنت عبدالحسین زارعی(مادرم)از عالم خاکی به سوی سرای باقی پرواز نمود وما اهل خانه که سالها ی سال با قراعت قرآن از دمیدن فجر تا طلوع افتاب اشنا بودیم از این صوت الهی محروم کرد ایشان آخرین سلاله از خاندان علی ابن محسین ابن زایر اسماعیل ابن محمد ابن عبدالعلی حاجیانی بودند که بعد از تحمل سالها غم واندو به گذشتگانش پیوست .امیدوار م از خدا وند همه کار های خیر انجام شده توسط آن مرحومه اعم از آموزش قرآن و.. بعنوان ذخیره آخرت  قرار داده ودرآن جهان همنشین بی بی دو عالم حضرت فاطمه زهرای (س)گرداند