طایفه بزرگ حاجیان حدود سال ششصد هجری قمری به رهبری فارس ابن شهوان ضیاغمی که به علت اختلاف باپدرش که  ریاست  قبیله بر  عهده داشت این اختلاف در اثر سو تفاهمی که در غیاب شهوان بوجود آمده بود و منجر به قهر ومهاجرت فارس و خانواده از سرزمین یمن گردید آقای غلامرضا دادبه که خود ازهمین خاندان  می باشد معتقد است که   فارس و همراهانش  اصالتا ایرانی بودند و به روایت تاریخ در زمان خسرو انوشیروان به رهبری با اذان به کمک سیف ابن ذیزن شاهزاده یمنی رفتند تا او را از دست  شورش مخالفینش نجات دهند ولی در این شورش سیف ابن ذیزن بقتل رسید وحکومت یمن بدست ایرانیان مهاجر افتاد به همین علت  فارس و همراهان  به جغرافیایی جنوب ایران آشنایی کامل داشتند و از راه دریا با لنج ها ی بادی آبهای نیلگون  خلیج فارس پیموده ودر محل کبگان فعلی به ساحل رسیدند  بعد از پیاده شدن مرزبانان آنها را محاصره کرده و به محض   اطلاع از قصد سفرشان رییس طایفه را به شیراز که در آن زمان مرکز حکومت اتابکان بود  نزد اتابک تکله  بردند .فارس بعد از مذاکره با اتابک مجوز سکونت در سرزمین فارس گرفت هنگامی که نزد مردمان طایفه اش بر گشت با مشورت ایشان مغدان ریگ(محدو) برای سکونت انتخاب کرد ودر ریگزارهای مغدون که بی شباهت با صحاری نجد نبود مسکن گزیدند آثارقبر فارس  ابن شهوان و سه  تن از نزدیکانش در روستای شهنیا(شه نیاء) تا چند سال  اخیر نمایان و معروف  بود ولی  اخیرا توسط کشاورزان منطقه تخریب و تبدیل به مزرعه کاشت گوجه فرنگی گردید.طبق سنت عشیره ای بعد از فارس پسرش احمد واز پی آن صالح ابن احمد به عنوان رییس طایفه حاجیان منسوب شدنددر این زمان مردم حاجیانی که به اعتقاد انساب شناسان دشتی سه برادر بودند به جز یکی از آنها که به دشتستان رفت در جا جای دشتی پراکنده  شدندوخود  در آن قسمت  رییس شاخه ای از حاجیان شدند فرزند ان حسن ابن احمد در کردوان و روستای درازی ماوا گزیدند  و فرزندان صالح ابن احمد در مسیله ،کاکی،گنخک ، شنبه و.. سکونت اختیار کرده و لوای بزرگی برافراشتند این روال تا زمان حکومت صفویه که رییس جمال خان از طرف حکومت صفویه ضابطی دشتی گرفت و بر طایفه شیخیان که پیشتر از حاجیان از بین النهرین وارد ایران شده بودند ودر محل روستای شیخیان فعلی زندگی می کردند فاعق آمد و حاکم بلا منازع دشتی گردید  اولاد  رییس جمال خان نسل بعد از نسل به عنوان خان دشتی شناخته شدند و برای خود قلعه و خدم وحشم ترتیب دادند در این طایفه شخصیت های پروریده شدند که هر کدام دارای مقام و منزلتی اهم از بُعد سیاسی ویا  علمی و فرهنگی وگاهاً مذهبی پیدا نمودند از شخصیت های علمی مذهبی این قوم می توان از عارف کامل مرحوم آخوند ملاغلامحسین حاجیانی و فرزند ارج مند ش مرحوم استاد غلامرضا دادبه،مرحوم ملا عبدالله حاجیانی متخلص به صیاد، مرحوم زایر محمد عبدی متخلص به محزون دشتی،مرحوم محمد خان متخلص به دشتی ،مرحوم حاج میرزا جواد نمازی ،ودیگر شخصیت ها که به علت طولانی شدن مقال تنها به شخصیت های شاخص این قوم بسنده کرده وشخصیت های مآخر در معرض قضاوت آیند گان می گذارم وتنها به اشعار سروده شده توسط محمد خان دشتی که توسط محمد حسن ایت قزوینی در مقدمه دیوان دشتی آورده شد مطلب را به پایان می سانم

 

راجل و ز اولاد فارسند در این فارس               نیست کسی شان  به زور و زهره برابر

 

نجده نجدند این گروه که اکنون                  وحشی  این دشتی اند و ساکن این بر

 

قوم منند و به راستی نشناسند               قدر مرا چون عرب که قدریغمبر

 

گر چه صدف با گوهر ودر است به عمان           بی خبر است از بها و قیمت و گو هر

 

نافه چه داند محل و مرتبه مشک              طبله چه داندجلال و قیمت عنبر