مسيله عبدی سرزمين نياكان من

 در خانواده ی متوسط اصلا اهل دوراهک که مدتی ساکن کربلا  بودند،  در سال 1205 پسری به دنیا آمد که پدرش نام او را علی گذاشت . علی از کودکی زیر دست پدرش به شاگردی و خواندن قرآن پرداخت . علی عاشق شعر و شاعری بود تحصیلات وی در حد مکتبی یا قرآنی بیش نبود زائر علی بعد از بزرگ شدن در کربلا با دختری به نام صغرا ازدواج کرد آنها صاحب دو پسر و دو دختر شدند که نام آن دو پسر را زائرمیرزا و زائرمحمدعلی و دو دختر را معصومه و عزیزه گذاشت .

مردی به نام «علی »پسر حاج احمد انوبیده با پدرش از دوراهک به قصد زیارت به کربلا رفت و اتفاقی با دختر زائر علی آشنا شد آنها هیچ نسبتی با هم نداشتند . علی پسر حاج احمد عاشق عزیزه شد و پس از چند روز آنها با هم ازدواج کردند و دختر دیگر زائر علی (معصومه) با زائر قاسم که اهل دوراهک بود ازدواج کرد .

زائر علی بعد از اینکه دو دخترش را در دوراهک شوهر داد . به دوراهک سفر کرد و در آنجا ساکن شد که بیشتر سروده های زیبا و نوشته های فنی و مسجع خود در این سالها سرود . شعرهای او بیشتر در قالب مرثیه و محلی و در مدح اهل بیت بود. بعد از سرودن چند شعر مردم به او لقب عندلیب(بلبل) دادند.

زایر علی همزمان با جنگ دلوارسمت کدخدایی دوراهک را به عهده داشت و  با نوشتن نامه های مهیج و حماسی خود سران دشتی و مردم را برای شرکت در جنگ ترغیب میکرد .

با کمال تاسف جز دو شعر زیر  نامه ها یا شعر دیگری از ایشان در دست ندارم .  

او با شاعرانی همانند موذنی از ریز،  عبدالرسول از بی بی خاتون،  مفتون از بردخون و ملاملک دوست خودش از دوراهک همدوره بود.

عندلیب بعد از چند سال زندگی در دوراهک به کربلا رفت و همانجا در سال 1272 وفات یافت و او را در کربلا به خاک سپردند.

 از شعرهای وی است:

بده ساقی می باقی به جانم               که در وجد آوری روح و روانم

چغانه چنگ زن از تار بشنو                   که گویم داستان کهنه از نو

نخندد گلستان بی ماه و بی می          نرقصد مطربی بی نای و بی نی

کنم پر زمزمه صحن چمن را                دهم زینت عروس انجمن را

شود مست زمان شوریده بلبل            که می نوشد زجام غنچه ی گل

که تا کی شاهدم در پرده ماند             بدین حسن ملاحت کس نداند

به این نغمه طرب را ساز کردم           ز پره بکر معنی باز کردم

تورادر بوستان جاه ومکان است          مرا اندر "درک" آه و فغان است

شما قسمت اگر نار است و انجیر        ز پرگو غافلید و ماهی شیر

شما با سیب و با انگور یارید                خبر از کاکل و تهما ندارید

زباد صبحدم بشکفته لگجین               شــده صحرا بسان گلشن چین

سرا پا سبز بار آورده مرجان              دهد بر مرده صد ساله هم جان

کشیده صف همه حوران وغلامان      شده جنــات عدنٍ باغ رضوان

همه قندیل و دگدانها پر از گل          نواخوان هرطرف برشاخ سنبل

تو گویی شام محنت روز گذشته        خـدایا در حـمل نوروز گشتـه

عجب تر زان که کس نادید و نشنید    اسد باشد حمل گردیده با دید

اگر حافظ به دوران زنده بودی           زاشعار خوشم تمکین نمودی

ولی ویرانه جای گنج دادند                ..................................

بنال ای "عندلیب" زار و مضطر          خزان آمد به گلزارت، مزن پر

جوابیه ملا غلامحسین موذنی به شعر زایر علی :

مطاعا، صاحبا، والا تبارا                              ایا آرام جان ای کامگا را

چه حاصل زین توای مقصود و منظور          بود در ریز جای سیب و انگور

بود در ریز گر انهار جاری                            به شیرینی چو شهد خوش گواری

زمین شوره زار ای نازنین یار                     کجا دیدی بجز تلخ آورد بار

کشد سوی گلستان طبع بلبل                   به ویرانه برآرد جغد غلغل

بلی دارم خبر از شیر ماهی                      کشم از شوق او هر لحظه آهی

دهانم پر زگفتگوی پرگوست                      که گویندم چرا این مرد پر گوست

دلم بی میل آن تهما بناشد                        که از طعمش رگ جانم خرا شد

بود  پیوسته کاکل آرزویم                          که کل تا کل ز کاکل گفتگویم

غم لگجین به دور دل خمیده                     که چون خار گتگ در دل خلیده

بیاد این ، همیشه ای عزیزان                   بود پیوسته اشک از دیده ریزان  

منبع:دراهک سلام