کله یا کلاه
تا قبل از اینکه لباس متحد الشکل به دستور رضا خان رایج گردد لباس رسمی مردان شهرستان دشتی عبارت بود از پیراهن عریض با یقه سلمکی وشلوار دبیت بختیاری ویا شلوار سفید با پاچه ی تنگ که پاچه آن نخ دوزی شده بود . در مجالس رسمی قبا پوشیده می شد وچوقه که نوعی عبای ظریف باف بود روی دوش می انداختند وچون به این باور بودند که سر انسان احترام خاصی در بدن دارد برای آن باید حرمت ومحافظ قائل شد .
در آن زمان اگر کسی استطاعت خریدن کلاه را نداشت سر خود با دستار ویا شال می بوشاند ویا با کلاه پیشی که از پیش نخل (برگ تازه رسته نخل که بعد از خشک شدن رنگش سفید می شد وبه پیش دل معروف بود)بافته می شد روی سر می گذاشت.خلاصه برسر نگذاشتن کلاه نوعی نوهین وبی حرمتی بود وکلاه نشانه مردی بود اگر مردی به خواستگاری دختری می رفت وکلاه روی سر نداشت می گفتند هنوز بچن وبه او جواب رد می دادند،اگر می خواستند کسی را تحقیر کنند می گفتن حیف ای کاش جای کلاه لچکی سرت بود.
انواع کلاه ها
کلاه نمدی که در شکل وجنس وانواع مختلف مثل کلاه نمدی مانند عرقچین که به کلاه نمدی تنگسیری مشهور بود ودیگر کلاه نمدی بلند مانند کلاه مجسمه های ترسیم شده بر روی دیواره تخت جمشید که در دشتی به کلاه سمیرمی معروف بود خوانین واعیان از این نوع کلاه استفاده می کردند .
یک نوع کلاه نمدی دیگر بود کلاه بختیاری می نامیدند که بالای پهن تر وبه طرف پایین لبه ی جمع تر بود که علاوه بر عیان بقیه افراد نیز بر سر می نهادندعلما وسادات بر سر عرقچین یا شب کلاه نهاده ودور آن عمامه سیاه یا سفید می پیچیدند مردمانی که توان تهیه کلاه مرغوب نداشتند از پیش نخل برای خود کلاه می بافتند خلاصه کلام در این دیار هیچ سری بی کلاه نمی ماند